Poker matematyczny w szkole

Cała klasa gra jedną kolejność liczb, a punkty liczy przeglądarka, nie nauczyciel z kalkulatorem. Tam, gdzie telefony na lekcji są zakazane, zostaje papier: plansza do wydruku i klasyczna szkolna tabela punktacji też tu są.

Łatwiejszy sposób: lobby na tablicy

Otwierasz grę grupową, wyświetlasz trzycyfrowy kod na tablicy, a uczniowie dołączają na telefonach. Wszyscy dostają tę samą kolejność liczb, punkty liczy serwer, a kolejność aktualizuje się na bieżąco, więc wynik dla całej klasy jest gotowy do końca lekcji. Nic się nie instaluje, a jedno lobby mieści pięćdziesięciu graczy. Cały przebieg, ze zdjęciem każdego ekranu, stoi w przewodniku dla nauczycieli.

Na tym polega cała różnica wobec gry na papierze: sumowanie dwunastu linii przez dwadzieścia pięć liczb odpada uczniom i tobie, a razem z nim sprawdzanie. Jeśli chcesz, żeby poćwiczyli liczenie, odwróć to i zagraj na papierze celowo.

Panel obok pola trzyma przy każdym imieniu, ile z dwudziestu pięciu pól jest wypełnionych, ile liczb czeka w kolejce u tego gracza i ile ma punktów. Kto odłoży grę i przełączy się na coś innego, przestaje kłaść, a kolejka przy jego imieniu rośnie, więc widać to sprzed klasy, bez chodzenia między ławkami. Na trudnym pisze też, ile pól każdy stracił przez czas.

Bez lobby, ale też bez liczenia ręcznie, jest tabela: puste pole 5×5, w które liczby wpisuje się ręcznie, a punkty wyliczają się same. Nadaje się na jedno pole wyświetlone dla całej klasy do wspólnego wypełnienia i sprawdza rundę rozegraną na papierze.

Kiedy telefony są zakazane

W klasie z telefonami w szafce, na wycieczce bez zasięgu i na lekcji, na której chodzi właśnie o liczenie, wygrywa papier. Plansza to gotowy PDF na jednej stronie A4, z tabelą punktacji i miejscem na imię. Wydrukuj ją i rozdaj tyle razy, ile trzeba.

Pobierz planszę (PDF)

Co przygotować na rundę na papierze

• Plansza dla każdego ucznia, jedna strona na rundę.
• Źródło liczb dla całej klasy: karteczki w pudełku, dwie kostki albo losowanie liczb na rzutniku, które pokazuje też, co już wypadło.
• Ołówek i gumka. Zapisanej liczby się nie ściera, sumy na końcu owszem.
• Kto ma drukarkę 3D, może zamienić papierowe karteczki na żetony: komplet liczb od 1 do 13 mieści się na płycie 105 × 105 mm, a wydrukowany cztery razy daje całą talię. W woreczku wytrzyma dłużej niż papier.

Jak poprowadzić rundę w klasie

1. Rozdaj plansze, każdy uczeń gra swoją.
2. Wylosuj liczbę naraz dla całej klasy i zapisz ją na tablicy. Wszyscy układają tę samą kolejność, więc na końcu porównuje się decyzje, nie szczęście.
3. Poczekaj, aż wszyscy ją zapiszą, i dopiero wtedy losuj następną. Pól jest 25, więc runda idzie przez 25 tur.
4. Kiedy pole jest pełne, linie sumuje się do ramek przy krawędziach, a potem do wyniku ogólnego.
5. Sąsiedzi wymieniają się sumami i sprawdzają je. Znaleźć błąd w cudzej tabeli to połowa ćwiczenia.

Klasyczna szkolna punktacja

Tabela na planszy to ta, która chodzi po szkołach najdłużej: para za 10 punktów, cztery jedynki za 200 i strit królewski 11, 10, 12, 13, 1 za 150. Nie obchodzi jej, czy liczby stoją obok siebie. Sumuje się pięć wierszy, pięć kolumn i obie przekątne, razem dwanaście linii, a każda z nich liczy tylko swoją najlepszą kombinację.

Gra w przeglądarce punktuje inaczej. Rozróżnia jeszcze, czy kombinacja idzie w linii bez przerwy i czy strit jest po kolei, co zostawia więcej do decydowania. Cała tabela stoi na stronie Zasady. Na papierze spokojnie zostań przy klasycznej, obie wersje gra się na tej samej planszy.

Co klasa ćwiczy

• Kombinatoryka i prawdopodobieństwo. Talia ma po cztery karty z każdej wartości. Ile zostało i jak duże są szanse, że niedokończona kareta się domknie, da się policzyć.
• Decydowanie w niepewności. Każde pole można zająć tylko raz. Najlepszy ruch na teraz często zabiera najwięcej możliwości na później.
• Dodawanie i szacowanie. Dwanaście linii, każda do dwustu punktów, suma na końcu. Oszacować wynik przed policzeniem to osobne ćwiczenie.
• Czytanie tabeli. Wiersz, kolumna, przekątna i tabela punktacji obok nich.

Pytania nauczycieli

Ilu uczniów może grać naraz?

Pięćdziesięciu w jednym lobby, co pokrywa dwie klasy naraz. Na papierze nie ma sufitu, każdy gra swoją planszę i wszyscy na tej samej kolejności liczb.

Czy uczniowie potrzebują telefonu?

Do gry grupowej tak, poza tym nie. Bez telefonów możesz wyświetlić jedno pole i wypełnić je wspólnie albo rozdać wydrukowaną planszę, na której wystarczy ołówek.

Czy poznam, że uczniowie grają, a nie siedzą w telefonach?

Panel obok pola trzyma przy każdym imieniu liczbę wypełnionych pól, liczby czekające w kolejce i wynik, a wszystko to aktualizuje się w trakcie rundy. Kto odłoży grę, przestaje kłaść, a kolejka przy jego imieniu rośnie; na trudnym dochodzi, ile pól stracił przez czas. O niczyim ekranie nic się nie dowiadujesz: widać tylko to, co gracz zrobił na polu albo czego nie zrobił.

Od której klasy da się w to grać?

Zasady są w zasięgu dziewięciolatków, dodawanie idzie do dwustu na linię. Ze starszymi można dołożyć liczenie, ile kart danej wartości zostało jeszcze w talii.

Czy planszy można używać bez pytania o zgodę?

Tak, drukuj ją i rozdawaj w szkole tyle razy, ile trzeba, za darmo i bez pytania. Jeśli przyda się odnośnik do twoich materiałów, adres to matematickypoker.cz/school.html.

Da się grać w innym języku?

Tak, gra zna czeski, słowacki, angielski, polski, niemiecki i francuski, a przełącza się flagą na pasku. Przetłumaczone jest wszystko, co uczeń w grze zobaczy: pole, zasady, tabela punktacji i plansza. Wybrany język niesie ze sobą także zaproszenie do gry grupowej, więc całą lekcję da się poprowadzić po angielsku; przebieg opisuje strona dla nauczycieli.